Verhalen

Eind 2010 werd Miranda door de leden van de website ValtAf. uitgeroepen tot Afvaller van het Jaar. De gevolgen waren navenant: talloze extra bezoekers bekeken haar profiel en stelden allerlei vragen, de lokale krant kwam langs en Hart van Nederland zond er op een item over uit.

“Voor mijzelf hoeft die aandacht niet zo, zeg ik eerlijk. Dat ik er toch heel blij mee ben, is omdat ik mijn boodschap zo heel goed kon vertellen: er is hoop voor iedereen! Toen ik aan het Cambridge programma begon besloot ik er, na talloze eerdere teleurstellingen, nog eenmaal voor te gaan. Ik was in het dorp iemand tegen het lijf gelopen die ik een hele tijd niet had gezien en die was fantastisch afgeslankt. Zo kwam ik op het spoor van Cambridge. Diëten waarbij je zelf met eten in de weer moet, werken bij mij niet. Cambridge is duidelijk en eenvoudig. Ik besloot een nieuw profiel aan te maken op de website van ValtAf, waar ik al eerder actief was geweest, onder de naam Hope4me. Van begin af aan heb ik daar dagelijks, zeven dagen per week, vier maanden lang, mijn verhaal neergeschreven. Zeker de eerste week vond ik behoorlijk zwaar, maar het fantastische resultaat vergoed veel zo niet alles. Daarna kom je in een soort automatisme en ging het mij steeds makkelijker af. Dit is wat je wilt: snel resultaat en je per week beter en fitter voelen.”

“Na mijn uitverkiezing op ValtAf.nl had ik op deze site 3.000 bezoekers in drie dagen. Mijn verkiezing was niet alleen op basis van kilo’s, maar het gaat er bij deze verkiezing ook om wie je het gunt. Vooral mijn positieve instelling bleek de mensen heel erg aan te spreken. Wat ik blijf herhalen is dat je nooit moet wanhopen. Iedereen op de site weet inmiddels dat ik Cambridge heb gedaan en natuurlijk vind dat navolging. Ik heb al 100 verzoeken om buddy te worden van afslankers die bezig zijn of net beginnen. Die coach ik vol overtuiging. Al is daar wel een grens aan, want het wordt zo’n beetje een dagtaak. Maar ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen, zo belangrijk vind ik het dat anderen óók slagen. Ik weet het als geen ander: hoe vaak heb je het voor jezelf eigenlijk al opgegeven en blijf je het tóch weer proberen? Geef het alsjeblieft niet op. Ook mij is het uiteindelijk gelukt.”

“Hier in het dorp gingen alle duimen omhoog. Ze hadden het óf in de plaatselijke krant gelezen, óf op SBS gezien. In winkels begonnen mensen spontaan een praatje. De filiaalchef van de supermarkt riep: “Oh, daar hebben we een beroemde Stolwijker”. Of in het voorbijgaan, mensen op de fiets die roepen: ‘Oh, wat goed; ik heb je gezien hoor’. Ik weet van een veel te zware vrouw dat ook zij nu de stap heeft gezet en Cambridge is gaan doen. Ze heeft even met me staan praten in de winkel en zag er nogal tegen op, maar nu hoor ik dat ze het tóch heeft gedaan. Daar ben ik dan in mijn hart zó enorm blij om.”

“Ik heb zelf veel moeten overwinnen om op mijn streefgewicht te komen. Mijn overgewicht is voor het leeuwendeel toe te schrijven aan de hormoonkuren die ik heb gevolgd om kinderen te kunnen krijgen. Ik ben rond mijn beide zwangerschappen 25 kilo aangekomen. Volgens mijn specialist zijn deze hormoonkilo’s, zoals hij ze plastisch noemt, het aller moeilijkste om er weer af te krijgen. Daarnaast heb ik fibromyalgie, een vorm van reuma in de spieren en het bindweefsel en kreeg ik steeds meer last van beginnende slijtage aan mijn knieën. Zelfs opstaan uit de bank deed al pijn. Eigenlijk was ik altijd moe en had ik altijd spierpijn. Buiten het feit dat ik doodongelukkig was met die 107 kilo, was er voor mij een medische noodzaak om wat aan mijn gewicht en de belasting van mijn gewrichten te doen. Mijn neuroloog kende Cambridge al en was direct enthousiast. Mijn huisarts heb ik de brochures van Cambridge gegeven en sindsdien staat ook zij er helemaal achter. Tijdens het dieet ben ik steeds onder controle gebleven en je zag me als het ware opknappen. Minder pijn in de gewrichten, minder hoofdpijn, te hoge bloeddruk weer naar normaal. Daar wordt je blij van, hoor! Voor ik eraan begon wist ik dat dit een medisch verantwoord afslankprogramma is, maar soms had ik moeite om het te geloven dat het nu ook echt ging gebeuren. Al die teleurstellingen en frustraties die hieraan vooraf waren gegaan. Zou het dan echt waar zijn?”

“Door mijn ziekte en overgewicht kon ik voorheen nog geen blokje om. Inmiddels kan ik op goede dagen al wandelingen maken van 50 minuten. Of ik loop naar het dorp, doe er mijn boodschappen laat die dan thuis bezorgen. Dingen die voor anderen zo vanzelfsprekend zijn, waren dat voor mij helemaal niet. Dan is het alsof er een nieuwe wereld voor je open gaat.”

“Ik vond het heel spannend om weer gewoon te gaan eten; beetje eng zelfs. Je moet je eetgewoonten veranderen, om niet in het oude patroon terug te vallen. Doordat ik meer dan vier maanden alleen shakes heb gebruikt, verandert je gevoel voor eten. Je wordt je in die periode heel erg bewust van hoe goed je eigenlijk zonder al die extra’s kunt, die je vóór die tijd allemaal achteloos in je mond stak. Om van te grote hoeveelheden maar helemaal niet te spreken. De dieetperiode verandert niet alleen je lichaam, maar ‘reset’ ook je geest.”

Wat ik heel prettig vond is dat je vanuit het Cambridge 500 programma weer langzaam leert wennen aan gezonde, reguliere voeding. Dat begint met de eerste tussenweek, waarin je een aangepaste avondmaaltijd opneemt. Nou van die eerste tussenweek heb ik totaal niet van genoten, zo bang was ik om weer aan te komen. Maar dat gebeurde niet en tijdens de tweede tussenweek zat ik al met veel meer smaak te eten. Over de af- en opbouwperiode naar reguliere maaltijden heb ik in totaal bewust twaalf weken gedaan, in plaats van zes. Dat gaf mij de stabiele, zekere basis die ik nodig had. Sindsdien is boodschappen doen en eten koken voor mij een automatisme; ik hoef er niet eens meer bij na te denken. En boven alles voel ik mij er fantastisch bij.”

reageer

wordt niet getoond

Uw reactie

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties

plaats reactie

Controleer de rood gemarkeerde velden op juistheid en volledigheid.

Eind 2010 werd Miranda door de leden van de website ValtAf. uitgeroepen tot Afvaller van het Jaar. De gevolgen waren navenant: talloze extra bezoekers bekeken haar profiel en stelden allerlei vragen, de lokale krant kwam langs en Hart van Nederland zond er op een item over uit.

“Voor mijzelf hoeft die aandacht niet zo, zeg ik eerlijk. Dat ik er toch heel blij mee ben, is omdat ik mijn boodschap zo heel goed kon vertellen: er is hoop voor iedereen! Toen ik aan het Cambridge programma begon besloot ik er, na talloze eerdere teleurstellingen, nog eenmaal voor te gaan. Ik was in het dorp iemand tegen het lijf gelopen die ik een hele tijd niet had gezien en die was fantastisch afgeslankt. Zo kwam ik op het spoor van Cambridge. Diëten waarbij je zelf met eten in de weer moet, werken bij mij niet. Cambridge is duidelijk en eenvoudig. Ik besloot een nieuw profiel aan te maken op de website van ValtAf, waar ik al eerder actief was geweest, onder de naam Hope4me. Van begin af aan heb ik daar dagelijks, zeven dagen per week, vier maanden lang, mijn verhaal neergeschreven. Zeker de eerste week vond ik behoorlijk zwaar, maar het fantastische resultaat vergoed veel zo niet alles. Daarna kom je in een soort automatisme en ging het mij steeds makkelijker af. Dit is wat je wilt: snel resultaat en je per week beter en fitter voelen.”

“Na mijn uitverkiezing op ValtAf.nl had ik op deze site 3.000 bezoekers in drie dagen. Mijn verkiezing was niet alleen op basis van kilo’s, maar het gaat er bij deze verkiezing ook om wie je het gunt. Vooral mijn positieve instelling bleek de mensen heel erg aan te spreken. Wat ik blijf herhalen is dat je nooit moet wanhopen. Iedereen op de site weet inmiddels dat ik Cambridge heb gedaan en natuurlijk vind dat navolging. Ik heb al 100 verzoeken om buddy te worden van afslankers die bezig zijn of net beginnen. Die coach ik vol overtuiging. Al is daar wel een grens aan, want het wordt zo’n beetje een dagtaak. Maar ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen, zo belangrijk vind ik het dat anderen óók slagen. Ik weet het als geen ander: hoe vaak heb je het voor jezelf eigenlijk al opgegeven en blijf je het tóch weer proberen? Geef het alsjeblieft niet op. Ook mij is het uiteindelijk gelukt.”

“Hier in het dorp gingen alle duimen omhoog. Ze hadden het óf in de plaatselijke krant gelezen, óf op SBS gezien. In winkels begonnen mensen spontaan een praatje. De filiaalchef van de supermarkt riep: “Oh, daar hebben we een beroemde Stolwijker”. Of in het voorbijgaan, mensen op de fiets die roepen: ‘Oh, wat goed; ik heb je gezien hoor’. Ik weet van een veel te zware vrouw dat ook zij nu de stap heeft gezet en Cambridge is gaan doen. Ze heeft even met me staan praten in de winkel en zag er nogal tegen op, maar nu hoor ik dat ze het tóch heeft gedaan. Daar ben ik dan in mijn hart zó enorm blij om.”

“Ik heb zelf veel moeten overwinnen om op mijn streefgewicht te komen. Mijn overgewicht is voor het leeuwendeel toe te schrijven aan de hormoonkuren die ik heb gevolgd om kinderen te kunnen krijgen. Ik ben rond mijn beide zwangerschappen 25 kilo aangekomen. Volgens mijn specialist zijn deze hormoonkilo’s, zoals hij ze plastisch noemt, het aller moeilijkste om er weer af te krijgen. Daarnaast heb ik fibromyalgie, een vorm van reuma in de spieren en het bindweefsel en kreeg ik steeds meer last van beginnende slijtage aan mijn knieën. Zelfs opstaan uit de bank deed al pijn. Eigenlijk was ik altijd moe en had ik altijd spierpijn. Buiten het feit dat ik doodongelukkig was met die 107 kilo, was er voor mij een medische noodzaak om wat aan mijn gewicht en de belasting van mijn gewrichten te doen. Mijn neuroloog kende Cambridge al en was direct enthousiast. Mijn huisarts heb ik de brochures van Cambridge gegeven en sindsdien staat ook zij er helemaal achter. Tijdens het dieet ben ik steeds onder controle gebleven en je zag me als het ware opknappen. Minder pijn in de gewrichten, minder hoofdpijn, te hoge bloeddruk weer naar normaal. Daar wordt je blij van, hoor! Voor ik eraan begon wist ik dat dit een medisch verantwoord afslankprogramma is, maar soms had ik moeite om het te geloven dat het nu ook echt ging gebeuren. Al die teleurstellingen en frustraties die hieraan vooraf waren gegaan. Zou het dan echt waar zijn?”

“Door mijn ziekte en overgewicht kon ik voorheen nog geen blokje om. Inmiddels kan ik op goede dagen al wandelingen maken van 50 minuten. Of ik loop naar het dorp, doe er mijn boodschappen laat die dan thuis bezorgen. Dingen die voor anderen zo vanzelfsprekend zijn, waren dat voor mij helemaal niet. Dan is het alsof er een nieuwe wereld voor je open gaat.”

“Ik vond het heel spannend om weer gewoon te gaan eten; beetje eng zelfs. Je moet je eetgewoonten veranderen, om niet in het oude patroon terug te vallen. Doordat ik meer dan vier maanden alleen shakes heb gebruikt, verandert je gevoel voor eten. Je wordt je in die periode heel erg bewust van hoe goed je eigenlijk zonder al die extra’s kunt, die je vóór die tijd allemaal achteloos in je mond stak. Om van te grote hoeveelheden maar helemaal niet te spreken. De dieetperiode verandert niet alleen je lichaam, maar ‘reset’ ook je geest.”

Wat ik heel prettig vond is dat je vanuit het Cambridge 500 programma weer langzaam leert wennen aan gezonde, reguliere voeding. Dat begint met de eerste tussenweek, waarin je een aangepaste avondmaaltijd opneemt. Nou van die eerste tussenweek heb ik totaal niet van genoten, zo bang was ik om weer aan te komen. Maar dat gebeurde niet en tijdens de tweede tussenweek zat ik al met veel meer smaak te eten. Over de af- en opbouwperiode naar reguliere maaltijden heb ik in totaal bewust twaalf weken gedaan, in plaats van zes. Dat gaf mij de stabiele, zekere basis die ik nodig had. Sindsdien is boodschappen doen en eten koken voor mij een automatisme; ik hoef er niet eens meer bij na te denken. En boven alles voel ik mij er fantastisch bij.”