Verhalen

“Voor de gemiddelde Nederlander ligt afslanken wat makkelijker dan voor iemand van Aruba. Tenminste waar het de acceptatie uit hun directe omgeving betreft. Voor mijn familie was het moeilijk om in een programma als Cambridge Weight Plan te kunnen geloven. Ik kreeg vanuit die hoek weinig support, zeg maar gerust géén support. Arubanen houden van een stevig en rond figuur. Achter je rug om vinden ze een streng dieet maar ongezond en gaan de verhalen rond dat je er na afloop weer veel van aankomt.”

“Binnen mijn gezin ligt dit gelukkig anders. Mijn Antilliaanse man eet alles mee wat ik kook, dat zijn vooral wokmaaltijden en Hollandse pot. Van de Caribische keuken heb ik, op de kruiden na, steeds meer afscheid genomen. Als je met Antilianen kip eet, is dat doorgaans én met rijst én met aardappelen én met pasta. Een relatief eenvoudige soep bevat al snel teveel calorieën, zoveel doen ze daar in. Om op gewicht te blijven moest ik daar wel mee stoppen. Voorheen ging ik bijna dagelijks bij mijn moeder eten en at ik alles mee wat zij op tafel zette. Nu kook ik gezond voor mijn gezin en voor mijzelf. In plaats van witte rijst neem ik bijvoorbeeld basmati rijst. Een ander groot verschil is dat ik nu thuis de tafel dek met één groot bord voor mijn man en een klein bord voor mijzelf en voor Devon, mijn zoontje van vier. Inmiddels heeft mijn moeder ook het Cambridge programma gevolgd en heeft ook zij haar eetgewoonten aangepast.”

“Tijdens het afslanken heb ik voor mijzelf het thema ‘Barbie under construction’ bedacht.
Mijn doel was om er uit te zien als een barbie. Natuurlijk met een knipoog en niet letterlijk of vanwege de ideale maten of zo, maar meer als een aanmoediging aan mijzelf. Ik heb daar een kroontje bij gekocht, want vooral in de eerste weken had ik het enorm moeilijk. Als ik dan even een dip had en negatieve gedachten had, zette ik dit kroontje op mijn hoofd, liep daarmee naar de spiegel en zei dan: “Nee Barbie, zo moet je niet denken”. Komt misschien raar over, maar het hielp mij om mijn doel voor ogen te houden, door middel van een visualisatie. Na een maand was ik bijna 10 kilo afgevallen en kon niemand mij meer tegenhouden. Een paar weken daarna was ik op vakantie in Aruba en dat was een nieuwe uitdaging, om iedereen lekker te zien eten. In de Arubaanse cultuur is eten synoniem aan gezelligheid en aan gastvrijheid. Dat maakt het extra lastig om iets te weigeren. Maar ik genoot van mijn eigen shakes en na de vakantie ben ik erbij gaan sporten. Dat doe ik nog steeds.”

“Nadat ik 25 kilo was afgeslankt, heb ik een Barbie feest gegeven. Iedereen kwam in het roze en ik had een grote Barbie-taart gemaakt., waar op stond: “Gefeliciteerd Barbie.” Mijn consulent was ook op dat feestje aanwezig. Zonder haar aanmoedigingen en steun was het me niet gelukt. Ik ben supergelukkig met hoe ik nu ben.”


“Taarten bakken en decoreren voor verjaardagen en bruiloften was en is nog steeds mijn grote hobby. Een hobby waarbij je letterlijk de vingers kunt aflikken. Af en toe moét dit zelfs, om de juiste smaak te kunnen bepalen. Dat proeven lijkt dan een beproeving, maar dat is het niet hoor, ik doe dat nu met beleid en niet meer vingerdik. Ook zo kan ik prima proeven of iets op smaak is. En ik bak niet gelijk meer een taart voor mezelf mee, dat scheelt ook natuurlijk, haha.”

“Voor de gemiddelde Nederlander ligt afslanken wat makkelijker dan voor iemand van Aruba. Tenminste waar het de acceptatie uit hun directe omgeving betreft. Voor mijn familie was het moeilijk om in een programma als Cambridge Weight Plan te kunnen geloven. Ik kreeg vanuit die hoek weinig support, zeg maar gerust géén support. Arubanen houden van een stevig en rond figuur. Achter je rug om vinden ze een streng dieet maar ongezond en gaan de verhalen rond dat je er na afloop weer veel van aankomt.”

“Binnen mijn gezin ligt dit gelukkig anders. Mijn Antilliaanse man eet alles mee wat ik kook, dat zijn vooral wokmaaltijden en Hollandse pot. Van de Caribische keuken heb ik, op de kruiden na, steeds meer afscheid genomen. Als je met Antilianen kip eet, is dat doorgaans én met rijst én met aardappelen én met pasta. Een relatief eenvoudige soep bevat al snel teveel calorieën, zoveel doen ze daar in. Om op gewicht te blijven moest ik daar wel mee stoppen. Voorheen ging ik bijna dagelijks bij mijn moeder eten en at ik alles mee wat zij op tafel zette. Nu kook ik gezond voor mijn gezin en voor mijzelf. In plaats van witte rijst neem ik bijvoorbeeld basmati rijst. Een ander groot verschil is dat ik nu thuis de tafel dek met één groot bord voor mijn man en een klein bord voor mijzelf en voor Devon, mijn zoontje van vier. Inmiddels heeft mijn moeder ook het Cambridge programma gevolgd en heeft ook zij haar eetgewoonten aangepast.”

“Tijdens het afslanken heb ik voor mijzelf het thema ‘Barbie under construction’ bedacht.
Mijn doel was om er uit te zien als een barbie. Natuurlijk met een knipoog en niet letterlijk of vanwege de ideale maten of zo, maar meer als een aanmoediging aan mijzelf. Ik heb daar een kroontje bij gekocht, want vooral in de eerste weken had ik het enorm moeilijk. Als ik dan even een dip had en negatieve gedachten had, zette ik dit kroontje op mijn hoofd, liep daarmee naar de spiegel en zei dan: “Nee Barbie, zo moet je niet denken”. Komt misschien raar over, maar het hielp mij om mijn doel voor ogen te houden, door middel van een visualisatie. Na een maand was ik bijna 10 kilo afgevallen en kon niemand mij meer tegenhouden. Een paar weken daarna was ik op vakantie in Aruba en dat was een nieuwe uitdaging, om iedereen lekker te zien eten. In de Arubaanse cultuur is eten synoniem aan gezelligheid en aan gastvrijheid. Dat maakt het extra lastig om iets te weigeren. Maar ik genoot van mijn eigen shakes en na de vakantie ben ik erbij gaan sporten. Dat doe ik nog steeds.”

“Nadat ik 25 kilo was afgeslankt, heb ik een Barbie feest gegeven. Iedereen kwam in het roze en ik had een grote Barbie-taart gemaakt., waar op stond: “Gefeliciteerd Barbie.” Mijn consulent was ook op dat feestje aanwezig. Zonder haar aanmoedigingen en steun was het me niet gelukt. Ik ben supergelukkig met hoe ik nu ben.”


“Taarten bakken en decoreren voor verjaardagen en bruiloften was en is nog steeds mijn grote hobby. Een hobby waarbij je letterlijk de vingers kunt aflikken. Af en toe moét dit zelfs, om de juiste smaak te kunnen bepalen. Dat proeven lijkt dan een beproeving, maar dat is het niet hoor, ik doe dat nu met beleid en niet meer vingerdik. Ook zo kan ik prima proeven of iets op smaak is. En ik bak niet gelijk meer een taart voor mezelf mee, dat scheelt ook natuurlijk, haha.”