Verhalen

“Ik werk sinds tien jaar bij de brandweer; de eerste vijf jaar als vrijwilliger en sindsdien als beroeps. Een gedeelte van mijn werk bestaat uit ‘de uitruk’ zoals wij dat noemen, dus echt op de wagen als er uitgerukt moet worden. Dat is altijd mijn lust en mijn leven geweest. In 2009 woog ik 95,8 kilo en werd ik afgekeurd op mijn slechte conditie. Ik mocht niet meer mee op de uitruk en kreeg alleen nog kantoorwerkzaamheden te doen; mijn wereld stortte in. Ik ben verslaafd aan de spanning en afwisseling van mijn vak. Dat varieert van preventief bouwoverleg met een architect tot de controle op een woonwagenkamp, maar vooral toch de adrenaline wanneer je pieper afgaat. Wat tref je aan bij aankomst? Een ongeval met gevaarlijk stoffen, iemand bevrijden uit een autowrak, het gevecht met het vuur tijdens een brand en de kunst om de schade te beperken; dat stelt je steeds voor nieuwe uitdagingen.”

“Cambridge kende ik van een collega. Na er een poosje over nagedacht te hebben, heb ik contact gezocht met een Cambridge consulent. In drie maanden was ik 27 kilo afgeslankt. Bij de herkeuring slaagde ik met twee vingers in mijn neus voor de conditietest. Een verlichting in alle opzichten. Ik heb versleten knieën en heb nu veel minder pijn. Ik doe nog steeds zwaar werk, maar dat gaat me stukken lichter af. Let wel, tijdens een brand moet je zware slangen sjouwen, een hele nacht door kunnen gaan, of een muur moeten slopen. Nu pas realiseer ik me dat ik voorheen altijd heel snel bezweet was en met een rood hoofd liep. Maar het belangrijkste is natuurlijk mijn verhoogde mobiliteit. In dit werk moet je snel een dak op kunnen klimmen, of door een kleine ruimte kunnen kruipen. Ook bij oefeningen sta ik nu eerder vooraan. Je wilt toch niet dat je collega door een tunnel achter jouw dikke achterwerk aan moet kruipen? Dus ging ik altijd als laatste.”

“Bij de brandweer heb je als collega’s een grote verantwoordelijkheid naar elkaar toe. Je moet blindelings op elkaar kunnen vertrouwen en daarvoor moet je in goede conditie zijn. Ik moet een collega kunnen wegslepen als die gewond raakt, maar andersom moeten ze mij ook nog kunnen verplaatsen.”

“Het is een gek verhaal, als je erover nadenkt. Ruim twintig jaar heb ik overgewicht gehad; dan weer wat meer, dan weer wat minder. Ik zei altijd: je moet me maar nemen zoals ik ben. Maar intussen heb ik wel twintig jaar allerlei lijnpogingen ondernomen. Dat strookt natuurlijk niet echt met elkaar. Pas toen ik werd afgekeurd was het zonneklaar: de knop moest om. In éen klap was ik mijn overgewicht helemaal zat. Mede daarom was Cambridge voor mij direct een succes. Je gaat als het ware helemaal terug naar nul; het is een totale reset van je lichaam. Met een gewoon dieet ben je toch altijd nog met eten bezig en dat betekende dan vaak smokkelen met eten. Dat kon nu niet meer.”

“Ik ben me bewust geworden van wat ik tussendoor allemaal achteloos in mijn mond stopte. Bij een gewoon dieet ga je daar makkelijker aan voorbij. Dat bewustzijn heeft mij enorm geholpen. Mijn eetgewoonten heb ik sterk aangepast. Voorheen was het thuis veel snacken of een snelle, ongezonde maaltijd. Lekker eten stond synoniem voor veel en vet. Mijn man heeft ook Cambridge gedaan en is twaalf kilo afgevallen. We koken nu ’s avonds gezond en ‘genoeg is genoeg’. Ik weet nu beter maat te houden. Bij de lunch op het werk at ik wel vijf tot zes boterhammen. Nu neem ik van huis drie boterhammen mee en daar blijft het bij.”

“Ja, mijn afslankexercitie heeft veel navolging gehad. Het korps waar ik werk is inmiddels in totaal 198 kilo afgevallen met Cambridge. Een aantal daarvan heb ik zelf begeleid, want in 2010 ben ik Cambridge consulent geworden. Daardoor heb ik nu twéé passies in plaats van één: mijn werk bij de brandweer én mensen helpen om van hun overgewicht af te komen.”

Te zwaar voor je werk. En dan?

In 2009 woog ik 95,8 kilo en werd ik afgekeurd op mijn slechte conditie. Ik mocht niet meer mee op de uitruk en kreeg alleen nog kantoorwerkzaamheden te doen; mijn wereld stortte in.

Jet Vroege
Leeftijd: 38
Lengte: 1,69 cm
Startgewicht: 95,8 kilo
Streefgewicht: 69 kilo
Huidig gewicht: 67 kilo

Begeleid door Louise Vondel, onafhankelijk Cambridge consulent in Dodewaard

“Ik werk sinds tien jaar bij de brandweer; de eerste vijf jaar als vrijwilliger en sindsdien als beroeps. Een gedeelte van mijn werk bestaat uit ‘de uitruk’ zoals wij dat noemen, dus echt op de wagen als er uitgerukt moet worden. Dat is altijd mijn lust en mijn leven geweest. In 2009 woog ik 95,8 kilo en werd ik afgekeurd op mijn slechte conditie. Ik mocht niet meer mee op de uitruk en kreeg alleen nog kantoorwerkzaamheden te doen; mijn wereld stortte in. Ik ben verslaafd aan de spanning en afwisseling van mijn vak. Dat varieert van preventief bouwoverleg met een architect tot de controle op een woonwagenkamp, maar vooral toch de adrenaline wanneer je pieper afgaat. Wat tref je aan bij aankomst? Een ongeval met gevaarlijk stoffen, iemand bevrijden uit een autowrak, het gevecht met het vuur tijdens een brand en de kunst om de schade te beperken; dat stelt je steeds voor nieuwe uitdagingen.”

“Cambridge kende ik van een collega. Na er een poosje over nagedacht te hebben, heb ik contact gezocht met een Cambridge consulent. In drie maanden was mijn gewicht op peil. Bij de herkeuring slaagde ik met twee vingers in mijn neus voor de conditietest. Een verlichting in alle opzichten. Ik heb versleten knieën en heb nu veel minder pijn. Ik doe nog steeds zwaar werk, maar dat gaat me stukken lichter af. Let wel, tijdens een brand moet je zware slangen sjouwen, een hele nacht door kunnen gaan, of een muur moeten slopen. Nu pas realiseer ik me dat ik voorheen altijd heel snel bezweet was en met een rood hoofd liep. Maar het belangrijkste is natuurlijk mijn verhoogde mobiliteit. In dit werk moet je snel een dak op kunnen klimmen, of door een kleine ruimte kunnen kruipen. Ook bij oefeningen sta ik nu eerder vooraan. Je wilt toch niet dat je collega door een tunnel achter jouw dikke achterwerk aan moet kruipen? Dus ging ik altijd als laatste.”

“Bij de brandweer heb je als collega’s een grote verantwoordelijkheid naar elkaar toe. Je moet blindelings op elkaar kunnen vertrouwen en daarvoor moet je in goede conditie zijn. Ik moet een collega kunnen wegslepen als die gewond raakt, maar andersom moeten ze mij ook nog kunnen verplaatsen.”

“Het is een gek verhaal, als je erover nadenkt. Ruim twintig jaar heb ik overgewicht gehad; dan weer wat meer, dan weer wat minder. Ik zei altijd: je moet me maar nemen zoals ik ben. Maar intussen heb ik wel twintig jaar allerlei lijnpogingen ondernomen. Dat strookt natuurlijk niet echt met elkaar. Pas toen ik werd afgekeurd was het zonneklaar: de knop moest om. In éen klap was ik mijn overgewicht helemaal zat. Mede daarom was Cambridge voor mij direct een succes. Je gaat als het ware helemaal terug naar nul; het is een totale reset van je lichaam. Met een gewoon dieet ben je toch altijd nog met eten bezig en dat betekende dan vaak smokkelen met eten. Dat kon nu niet meer.”

“Ik ben me bewust geworden van wat ik tussendoor allemaal achteloos in mijn mond stopte. Bij een gewoon dieet ga je daar makkelijker aan voorbij. Dat bewustzijn heeft mij enorm geholpen. Mijn eetgewoonten heb ik sterk aangepast. Voorheen was het thuis veel snacken of een snelle, ongezonde maaltijd. Lekker eten stond synoniem voor veel en vet. Mijn man heeft ook Cambridge gedaan en is twaalf kilo afgevallen. We koken nu ’s avonds gezond en ‘genoeg is genoeg’. Ik weet nu beter maat te houden. Bij de lunch op het werk at ik wel vijf tot zes boterhammen. Nu neem ik van huis drie boterhammen mee en daar blijft het bij.”

“Ja, mijn afslankexercitie heeft veel navolging gehad. Het korps waar ik werk is inmiddels in totaal 198 kilo afgevallen met Cambridge. Een aantal daarvan heb ik zelf begeleid, want in 2010 ben ik Cambridge consulent geworden. Daardoor heb ik nu twéé passies in plaats van één: mijn werk bij de brandweer én mensen helpen om van hun overgewicht af te komen.”